Днес отидох на официалното представяне на книгата на Иво Инджев "Президент на РъБъ" в "Синия лъв" до Народния театър. В книгата се разказва за нашия президент Георги Първанов и изключителния му принос за демокрацията в България. Мислех си, ще намина, купя книжки, поискам автограф евентуално.
Още като пресякох "Раковска" откъм "Иван Вазов" видях струпване на хора пред "Лъва". Имаше опашка пред входа, стигаща почти до средата на алеята между заведението и театъра! Не ще и дума за бързо влизане, наредих се.
Хора всякакви - млади костюмари, студентчета, баби и дядовци, рокаджии... Аз се паднах на опашката с Евгени Дайнов и Кирил Маричков. Докато чаках, от вътре излязоха Люба Кулезич и Йордан Соколов. Откъм "Вазов" по едно време се зададе Галя Прокопиева...
Почувствах пак онзи невероятен прилив на оптимизъм, тази топлота, надежда и увереност, че въпреки всичко нас все още си ни има и докато ни има, ще я има и тази страна. Че тази страна все пак е демократична и никой това вече не може да ни го отнеме. Че не напразно сме висяли по площадите и сме ходили да гласуваме на всички, всички избори!
Днес ще си чета "Президент на РъБъ" на Иво Инджев.
Wednesday, 2 June 2010
Saturday, 22 May 2010
Търси се: Карта на Белград
Вчера в София се видяхме с един стар приятел, на по weiss bier, да обсъдим политиката, приятелите, пътуванията. Ще ходят с приятелката му в Белград за този уикенд. Споделих моите въжделения и съвети за този град, който е моят втори дом. Искахме да купим карта на Белград, така че да му обясня нагледно нещата.
Няма карта на Белград в София.
Има на Прага, Солун, Лондон, Париж, Виена, Скопие, Вилнюс. Има на всякакви градове и държави на хиляди километри оттук. Претърсихме всички книжарници и сергиите на Славейков. На Белград няма. Прекрасен град, който българските туристи все повече посещават. Съседна държава, през която всички минаваме на път за Европа, когато сме с кола.
Имаше карта на Сърбия и Черна гора. Само в отбрани сергии.
Не знам дали в Белград има карта на София, но това е абсурдно като цяло. Можем ли ние балканците някога такива елементарни неща да направим by default?
Няма карта на Белград в София.
Има на Прага, Солун, Лондон, Париж, Виена, Скопие, Вилнюс. Има на всякакви градове и държави на хиляди километри оттук. Претърсихме всички книжарници и сергиите на Славейков. На Белград няма. Прекрасен град, който българските туристи все повече посещават. Съседна държава, през която всички минаваме на път за Европа, когато сме с кола.
Имаше карта на Сърбия и Черна гора. Само в отбрани сергии.
Не знам дали в Белград има карта на София, но това е абсурдно като цяло. Можем ли ние балканците някога такива елементарни неща да направим by default?
Wednesday, 19 May 2010
Македониja
Ќе одиме на југ во Македонија од Софија, кон нашиот Благоевград, кон Солун, кон сонцето и морето за тој 6. мај, Ѓурѓевден, 2010. година.
Едваj што го фативме последниот автобус од софијската централна на југ, и ето не во спомениве. Празници се, се е резервирано. Ама појдовме на југ кај нашето студентство јас и бате Ексо, цимерот мој славни од Дубај, кој што сега има дојдено за некои тривиални ствари во таа тривиална Софија, ама за Македонијава има мерак!
Благоевград, јаране стари. Ма така е различен. Има толку нови кафиќи, фазони, чувства. Стара кафана крај река, под мостот. Underground, ама празен. Шо те боли. Многу коктели во Рокхаус, најдобар Мохито, који што сум пил после Лисабон, во Мемо до Рокхаус.
Возот за Солун е на време. Го фативме без проблеми, полн беше. Си патувавме до тој Солун како до Цариград. Сaат ипол на граница. Европска унија. Не можав да поднесем, едно време полудев. Ништо. На крајот ми погледнаа личната карта од дистанца, не ја ни провериа и ајде, оди сине.
Солун е една убавина, која сум чекал да видам со години. Еве ја сеа пред мене. Уличките се мали и стрми, смоквите миришаат дури и во мај, морето... То се гледки, који не се баш толку сензација, ама на срце се ми. Може само балконите се ми сензациjа. Балконите солунски се насекаде и гледаат те од горе насмеани!
Ги најдовме сите места во Солун. Прво се прошетавме по долниот град, нема да ги опишувам убавините таму, ги знаете. После мало одевме нагоре. Кај тврдината најдовме најдобриот кафиќ. Прави солунчани го држеа и си работеа, не распрашуваа за София шо и како. Конобариците им беа од Атина. Вика една, нема да се вратам во Атина скоро... Солун рула
После се спуштивме до Лададика по малките уличиња. Малки куќички и мотопеди и мирис на море, коа ќе се симнеш во тој Солун. Красно...
Τσινάρι. Цинари. Средба на три уличиња, на сека улица кафана. Си го проведовме целото попладне таму. Запамтивме и за другиот пат.
Лададика не поема. Прво луд джез, после музика која ја идентифицирав како рокендрол . Будали солунски, немате идеја
Цао Солуне, ево нас на воз за Београд!
Само што се симнуваме на прв'та станица
– ГЕ
- ВГЕ
- ЛИЈАААААААА!!!!
Едваj ни пуштиа од воз. Добро што побегнавме. А Гевгелија... Гевгелија беше нешто мило и посебно!
Се најдовме со најголемата будала на светот - Душан, старио софијски гевгеличанец. Се најдовме со Коста, со Кире, со Горан, со Ѓургица, со Ивана, со Магда, абе се напраивме партал во тој прекрасен мој град Гевгелија! Ве сакум, другари мој, дојд'те ми уф Софија!
Ајвар, лутеница, летен ајвар, домашен ајвар, домашна ракија, домашна мастика.
Струмица, шопска, Скопско, помфрит, комбе, граница, „Не сте се пријав'ле бе!„ „Е шо да прајме?„ „Ајде ојте.„ Добре дошли во ЕС, нема автобус уд Петрич, фанааме последнио уд Сандански.
Моја Македонија, те сакум.
Едваj што го фативме последниот автобус од софијската централна на југ, и ето не во спомениве. Празници се, се е резервирано. Ама појдовме на југ кај нашето студентство јас и бате Ексо, цимерот мој славни од Дубај, кој што сега има дојдено за некои тривиални ствари во таа тривиална Софија, ама за Македонијава има мерак!
Благоевград, јаране стари. Ма така е различен. Има толку нови кафиќи, фазони, чувства. Стара кафана крај река, под мостот. Underground, ама празен. Шо те боли. Многу коктели во Рокхаус, најдобар Мохито, који што сум пил после Лисабон, во Мемо до Рокхаус.
Возот за Солун е на време. Го фативме без проблеми, полн беше. Си патувавме до тој Солун како до Цариград. Сaат ипол на граница. Европска унија. Не можав да поднесем, едно време полудев. Ништо. На крајот ми погледнаа личната карта од дистанца, не ја ни провериа и ајде, оди сине.
Солун е една убавина, која сум чекал да видам со години. Еве ја сеа пред мене. Уличките се мали и стрми, смоквите миришаат дури и во мај, морето... То се гледки, који не се баш толку сензација, ама на срце се ми. Може само балконите се ми сензациjа. Балконите солунски се насекаде и гледаат те од горе насмеани!
Ги најдовме сите места во Солун. Прво се прошетавме по долниот град, нема да ги опишувам убавините таму, ги знаете. После мало одевме нагоре. Кај тврдината најдовме најдобриот кафиќ. Прави солунчани го држеа и си работеа, не распрашуваа за София шо и како. Конобариците им беа од Атина. Вика една, нема да се вратам во Атина скоро... Солун рула
После се спуштивме до Лададика по малките уличиња. Малки куќички и мотопеди и мирис на море, коа ќе се симнеш во тој Солун. Красно...
Τσινάρι. Цинари. Средба на три уличиња, на сека улица кафана. Си го проведовме целото попладне таму. Запамтивме и за другиот пат.
Лададика не поема. Прво луд джез, после музика која ја идентифицирав како рокендрол . Будали солунски, немате идеја
Цао Солуне, ево нас на воз за Београд!
Само што се симнуваме на прв'та станица
– ГЕ
- ВГЕ
- ЛИЈАААААААА!!!!
Едваj ни пуштиа од воз. Добро што побегнавме. А Гевгелија... Гевгелија беше нешто мило и посебно!
Се најдовме со најголемата будала на светот - Душан, старио софијски гевгеличанец. Се најдовме со Коста, со Кире, со Горан, со Ѓургица, со Ивана, со Магда, абе се напраивме партал во тој прекрасен мој град Гевгелија! Ве сакум, другари мој, дојд'те ми уф Софија!
Ајвар, лутеница, летен ајвар, домашен ајвар, домашна ракија, домашна мастика.
Струмица, шопска, Скопско, помфрит, комбе, граница, „Не сте се пријав'ле бе!„ „Е шо да прајме?„ „Ајде ојте.„ Добре дошли во ЕС, нема автобус уд Петрич, фанааме последнио уд Сандански.
Моја Македонија, те сакум.
Wednesday, 28 April 2010
Preslav Chardonnay 2007 vs. Riff Pinot Grigio delle Venezie 2008
Today I happened to try two budget white wines to re-open the season in Sofia.
Bulgarian whites have never been much of a thrill. Yes, we have a white variety typical to almost every of the five local wine regions, including unique varieties such as Tamianka, but also including Chardonnay, Muscat, Sauvignon Blanc and Traminer. But the country generally boasts the red army of Mavrud, Melnik, Gamza and the close to perfect symbiosis of Cabernet and Merlot to the local earth and climate. Lately, we are witnessing a wave of intriguing Pinot Noirs, Syrahs and even Sangioveses springing out of Bulgarian soil and making up a new palette of nice exogenous produce.
A couple of weeks ago the white wine season kicked off for me in Varna with a white Cabernet Sauvignon 2008 by Kaynardja of Silistra, northeast Bulgaria. Yes, white. It was my debut with whites coming out of a red grape. The Kaynardja was something special. It had the strong forest fruit nose and soft aftertaste of violet candy, a product we kids loved in Bulgaria during the 1980s, and an asserting 14% of alcohol. As I came to know afterwards, this wine is not sold in stores. It can only be consumed in this special place in Varna. And this Cabernet was my transition to the white wines this season – a perfect transition, I would say.
Invigorated by the Varna trip, I decided to revisit Bulgarian whites in Sofia and put one of them at test with a white from a controlled region in Southern Europe, both from approximately the same price range. I bought a Preslav Chardonnay 2007 and a Riff Pinot Grigio delle Venezie 2008. The Preslav winery, in northeast Bulgaria, is famous for its white wines, and the closest white wine from an “indicazione geografica tipica” was Pinot Grigio from the Venice region.
The Chardonnay hits with a deep, meadowy, fruity nose reminding me of Albarino and northwest Spain. I am shattered. I would never think this was a Bulgarian white whine. The body is quite full and responding to the initial impression. Alcohol content is 13.5%, way beyond the typical Bulgarian dress code.
The Pinot Grigio kicks in with tunes of mountain forest and the sea mixed together. The nose is definitely more impressive, salty a bit, rocky, yet the body is more transparent. It is a little sparkly and stands at 12%. Kind of bleaker, less distinguishable wine, at least for my laic palate. Maybe it’s due to the price range I have chosen for an Italian wine, but is it? On the other hand, may we compare Chardonnay with a Pinot Grigio? It is the opening of the season and I surmise we may.
Wines:
Preslav Chardonnay, 2007, Bulgaria, 13.5%, price 3.00 euros
Riff Pinot Grigio delle Venezie, 2008, Italy, 12%, price 7.00 euros
Bulgarian whites have never been much of a thrill. Yes, we have a white variety typical to almost every of the five local wine regions, including unique varieties such as Tamianka, but also including Chardonnay, Muscat, Sauvignon Blanc and Traminer. But the country generally boasts the red army of Mavrud, Melnik, Gamza and the close to perfect symbiosis of Cabernet and Merlot to the local earth and climate. Lately, we are witnessing a wave of intriguing Pinot Noirs, Syrahs and even Sangioveses springing out of Bulgarian soil and making up a new palette of nice exogenous produce.
A couple of weeks ago the white wine season kicked off for me in Varna with a white Cabernet Sauvignon 2008 by Kaynardja of Silistra, northeast Bulgaria. Yes, white. It was my debut with whites coming out of a red grape. The Kaynardja was something special. It had the strong forest fruit nose and soft aftertaste of violet candy, a product we kids loved in Bulgaria during the 1980s, and an asserting 14% of alcohol. As I came to know afterwards, this wine is not sold in stores. It can only be consumed in this special place in Varna. And this Cabernet was my transition to the white wines this season – a perfect transition, I would say.
Invigorated by the Varna trip, I decided to revisit Bulgarian whites in Sofia and put one of them at test with a white from a controlled region in Southern Europe, both from approximately the same price range. I bought a Preslav Chardonnay 2007 and a Riff Pinot Grigio delle Venezie 2008. The Preslav winery, in northeast Bulgaria, is famous for its white wines, and the closest white wine from an “indicazione geografica tipica” was Pinot Grigio from the Venice region.
The Chardonnay hits with a deep, meadowy, fruity nose reminding me of Albarino and northwest Spain. I am shattered. I would never think this was a Bulgarian white whine. The body is quite full and responding to the initial impression. Alcohol content is 13.5%, way beyond the typical Bulgarian dress code.
The Pinot Grigio kicks in with tunes of mountain forest and the sea mixed together. The nose is definitely more impressive, salty a bit, rocky, yet the body is more transparent. It is a little sparkly and stands at 12%. Kind of bleaker, less distinguishable wine, at least for my laic palate. Maybe it’s due to the price range I have chosen for an Italian wine, but is it? On the other hand, may we compare Chardonnay with a Pinot Grigio? It is the opening of the season and I surmise we may.
Wines:
Preslav Chardonnay, 2007, Bulgaria, 13.5%, price 3.00 euros
Riff Pinot Grigio delle Venezie, 2008, Italy, 12%, price 7.00 euros
Subscribe to:
Posts (Atom)